*-_SebiN_-*นักเขียนมือใหม่ไร้สังกัด

มีคุณพี่ท่านนึงบอกว่าบล็อก *sebin* น่าจะมีสาระอะไรให้อ่านบ้าง

แต่กลัวเขียนแล้วทุกคนขี้เกียจอ่านก็เลย ว้าไม่เอาดีกว่าอาย

แถมภาษาไทยก็ไม่แข็งแรงเขียนถูกๆผิดๆยังไงก็ไม่รู้

>>>sebin เรียน อังกฤษ - จีน(แต่ไม่เก่งเลย)

>>>>ตอนญี่ปุ่นฟีเวอร์ก็หัดอ่านญี่ปุ่นจนอ่านได้(แค่ตัวง่ายๆเท่านั้น)

>>เกาหลีฟีเวอร์ก็หัดอ่านอ่านเกาหลี(ก็อ่านได้แบบตามมีตามเกิด)

ปัจจุบัน เขียนภาษาไทยแล้วรู้สึกมันไม่ใช่ภาษาไทยเลย เคยมั้ยค่ะ

อย่างคำว่า ทหาร ก็รู้สึกตะหงิดๆว่ามันเขียนผิดยังไงก็ไม่รู้

บางทีถาม How r u ก็ตอบไม่ได้ซะอย่างนั้น.....(T^T)รู้สึกย่ำแย่อะไรมากมาย

แถมเพื่อนพูดคำว่า ชื่ิอ(ภาษาไทย) ที่เหมือนคำว่า ชื่อ ในภาษาจีนก็เข้าใจผิดคิดว่าเพื่อนพูดภาษาจีน

. . . . สับสนงงงวยกับชีวิตจังเรยง่ะ เดี๋ยวนี้ชักจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่องแล้วค่ะ

(ต่อไปคงกลายเป็นมนุษย์ต่างดาวเป็นแน่แท้ คิ คิ)

ไหนๆก็แอบทิ้งความอายมาเขียนเผาตัวเองก็ขอเผานิดๆหน่อยๆแล้วกันนะเจ้าคะว่า

- sebin เป็นเด็กบ้านนอกค่ะ ที่บ้าน sebin มีรถให้นั่งแค่ 2 สาย

แต่พอไปขอนแก่น(เด็กบ้านนอกไปเมืองใหญ่)ก็ไปหลงทางจนได้

วันนั้นจะไปโลตัสค่ะ อยู่แถวม.อะไรเนี่ยแหละ รู้แต่ว่าเพื่อนบอกไม่ไกลหรอกนั่งรถไปเด๋วก็ถึง

ก็เลย เอาวะไปเองก็ได้(ทั้งๆที่มันไม่รู้จักทาง รู้แค่ไปรถสาย 9 กลับรถสาย 9 เท่านั้นแหละค่ะ)

ก็เลยไปตั้งแต่บ่ายมีเงินอยู่ 200 ก่าๆ นั่งไปเอ๊ะไหงมาทางนี้(เอ้าลงๆๆ ขึ้นใหม่)

แล้วก็อีกละ เอ๊ะไหงทางนี้มาอีกละ(อ้าวลงๆขึ้นใหม่)

>>> เปลี่ยนเที่ยวรถเกือบ 10 คัน(พี่ด่าว่าไอ้ฟายนั่งไปได้ไง ขนาดตัวเองยังงเลย)

>>>>>สุดท้ายก็ไปถึงค่ะตอน 1 ทุ่มครึ่ง(จากบ่าย ไป 1 ทุ่ม พยายามชะมัด)

พอเดินอย่างพอใจซักพักอ้าวๆจะ 2 ทุ่มกลับดีกว่า

(เพิ่งมารู้ทีหลังว่าเพื่อนหลอก เพราะโลตัสแมร่งงอยู่นอกเมือง)

รถจะหมดให้พี่มารับ(พี่เรียนม.ขอนแก่น) มันบอกโอ้ยไกลว่ะไปได้งัยเนี่ยเปลืองน้ำมันแล้วก็ไม่มารับ

(- -)ไอ้เราก็นั่งง่อยนับเงินที่มีเหลือนิดหน่อยนั่งรถเข้าเมือง คิดว่าจะไปต่อรถสาย 9 ที่ไหนดีวะ

ขณะกำลังคิดไอ้รถก็เลี้ยวเข้าซอยแล้วปิดไฟเฉยเลยอ่า เราเลยได้ลงรถแล้ววิ่งกลับออกมาจากซอย

(ง้าาา กูต้องตายแน่)

แล้วเจียดเงิน 0.60 สตางค์สุดทัายโทรหาพี่ วันนั้นเกือบร้องไห้แหน่ะ (เพื่อนยังหัวเราะเยาะอีก)

. . . . . คิดแล้ว คิดอีก ก็ไม่รู้ว่าวั้นนั้นทำไมอยากไปโลตัส นัก